گریه بر شهید

حضرت حمزه عموى پیامبر از مکّه به مدینه مهاجرت کرده بود و لذا کسى را نداشت ، جنگاحد فرا رسید((حمزه))درجنگ فعالانه شرکت کرد و از سایر رزمندگان بهتر درخشید تا مظلومانه به فیض شهادترسید. و به همین مناسبت لقب سیدالشهداء یعنى سالار شهیدان را به او دادند.
جنگاحد به پایان رسید خانواره شهدا در سوگ عزیزانشان نشسته بودند و با گریه هایشانخاطره آنان را بزرگ مى داشتند.
پیامبر صلى اللّه علیه و آله از احد بر گشت ،وقتى به مدینه وارد شدند دیدند که در خانه همه شهداء گریه هست جز خانه حمزه ، حضرتفقط یک جمله فرمود: ((امّا حمزة فلا بواکى له))یعنى همه شهدا گریه کننده دارند جز حمزه که گریه کنندهندارد. تا این جمله را فرمود، صحابه رفتند به خانه هایشان و گفتند: پیامبر فرمود: حمزه گریه کننده ندارد. ناگهان زنانى که براى فرزندان خودشان یا شوهرانشان یاپدرانشان مى گریستند، به احترام پیامبر و به احترام جناب حمزة بن عبدالمطلب به خانهحمزه آمدند و براى آن جناب گریستند. و تعد از این دیگر سنت شد هر کس براى هر شهیدىکه مى خواست بگرید اوّل مى رفت خانه جناب حمزه و براى او مى گریست .
این جریاننشان داد که اسلام با اینکه با گریه بر میت (میت عادى ) چندان روى خوشى نشان ندادهاست مایل است که مردم بر شهید بگریند، زیرا شهید حماسه آفریده است و گریه بر شهیدشرکت در حماسه او و هماهنگى با روح او و موافقت با نشاط او و حرکت در موج اوست

منبع:

حکایتها و هدایتها در آثار استاد شهید آیة الله مرتضى مطهرى

محمّدجواد صاحبى

/ 0 نظر / 54 بازدید