gloat

gloat

http://gloat.persianblog.ir

علم الهدی

علم الهدی

برای شادی روح شهدا صلوات محمدی ختم کن

علم الهدی

 
کاربر مهمان، خوش آمديد!   امروز  
 
فهرست اصلی
لینکهای سریع
صفحه اول
آرشیو
ایمیل
موضوعات





آرشیو مطالب

لینکستان
اگر می خواهید با وبسایت ما تبادل لینک کنید لینک ما را با نام " علم الهدی " قرار دهید و در بخش تماس با ما و یا نظرات لینک خود را قرار دهید.
آرشیو تماس با ما


گزارش عملیات هویزه

محمدرضای باستی از بازماندگان حادثه، ضمن گزارش چگونگی حضور خود در عملیات هویزه وقایع 16 دی ماه 59 را توضیح داده است. وی پنجاه روز بعد از عملیات هویزه که تا حدی بهبود یافت این گزارش را نوشته است و به دلیل آنکه حاوی برخی نکات و جزئیات قابل توجه می‌باشد، با کمی تلخیص ارائه می‌شود:

صبح روز 16دی، روز دوم حمله بود، همین که آفتاب زده شد دوباره آماده رفتن شدیم... دوباره همان افراد دیروز، به اتفاق علی حاتمی رفتیم. ساعت هشت بود که به جبهه رسیدیم، ‌از ماشین پیاده شدیم لودر داشت سنگر می‌کند، چهار سنگر کنده بود. فرمانده آن قسمت که ما پهلوی جیپ او ایستاده بودیم در بی‌سیم گفت: چهارتا از تانک‌ها را بفرست جلو، سنگر آماده است. سنگرها تقریباً‌ هر کدام پنجاه متر از یکدیگر فاصله داشتند. پس از 5 دقیقه، چهار تانک آمد و در سنگرهای جلو مستقر شد. من از فرمانده آن قسمت پرسیدم: این جا کجاست و تا پادگان چقدر فاصله داریم؟ گفت: فعلاً فرصت این کار را ندارم ،‌ همین قدری می‌دانم که این ارتش خودمان است و آن سمت هم مقابل جاده جوفیر را نشان داد ارتش عراق است.


... تانک‌های عراقی‌ها را به خوبی می‌توانستیم ببینیم، با دوربین نفرات آنها هم دیده می‌شدند. عراق شبانه، تانک هایش را آورده و مقابل ارتش ایران آرایش داده بود.

افرادی که شب را همان جا بودند می‌گفتند: عراقی‌ها دیشب با چراغ روشن حرکت می‌کردند.

... ساعت 30/8  بود که اولین گلوله توپ از طرف دشمن شلیک شد. متقابلاً آتش ما هم آغاز شد. در آن لحظه من و محسن غدیریان و علی حاتمی و تنی چند از بچه‌ها در پشت تانک پنهان شده بودیم، بعد از لحظه‌ای، گودالی دیدیم و درون آن رفتیم، حدود نیم ساعت در گودال بودیم، در حالی که توپخانه‌های دشمن، از هر طرف روی منطقه آتش می‌ریختند.

... ما از گودال برخاستیم، آمدیم در سمت چپ جاده و با سایرین جلو رفتیم هر صد الی دویست متری که می‌رفتیم نیم ساعتی می‌نشستیم. بعضی‌ها همان جا می‌ماندند و بقیه جلو می‌رفتند حدوداً یک کیلومتر جلو رفته بودیم، دیگر جرئت نمی‌کردیم که جلو برویم چون در آنجا قسمتی بود که هیچ گونه جان پناهی نداشت. همان جا نشسته بودیم که دیدیم حسین علم‌الهدی و انصاری به اتفاق چند نفر دیگر از راه رسیدند، آنها هم دولا‌دولا جلو می‌آمدند ،‌ این قسمت را هم به سرعت جلو رفتند، ما هم برخاستیم و دنبال آنها به طرف جبهه عراق پیش می‌رفتیم. حدوداً دویست الی سیصد متر دیگر جلو رفتیم.

گلوله‌های کالیبر 50 را مرتباً به سمت ما می‌زدند، گویا ما را دیده بودند. در پناه جاده و خاکریزی که به موازات جاده بود، برای استراحت نشستیم. بعد علم‌الهدی به اتفاق انصاری گفتند: ما می‌رویم بی سیم و قطب نما بیاوریم تا دیده‌بانی کنیم. حدوداً‌ساعت نیم الی یک بعد از ظهر بود،‌ آنها رفتند و من به اتفاق علی حاتمی و محسن غدیریان و دو نفر دیگر جلوتر از همه ماندیم. حدود یک ساعت گذشت ولی علم‌الهدی نیامد هر لحظه هم امکان داشت که گلوله توپی به محل ما بیفتد... این گلوله‌های توپ بیشتر از جبهه خودمان بود که در نزدیکی ما به زمین می‌خورد.

دو نفری که پهلوی ما نشسته بودند برخاستند و برگشتند. من هم به محسن هی می‌گفتم: بیا ما هم برویم، آخر ما در اینجا نشسته‌ایم به چه درد می‌خوریم در صورتی که هر لحظه هم امکان دارد که گلوله توپی در این جا بیفتد و او هم می‌گفت: نه همین جا بنشین حالا بچه‌ها با بی‌سیم می‌آیند. علی حاتمی گفت: من می‌روم. محسن گفت: اگر می‌خواهی  بروی، گلوله‌های آر. پی. جی را بده به باستی و برو. علی هم گلوله‌ها را پهلوی محسن گذاشت و رفت،‌حدود صد متر پایین تر پهلوی دو سه نفر دگر از بچه‌ها نشست. در نتیجه، جلوتر از همه بچه‌ها من بودم و محسن. حدود یک ربع الی نیم ساعت با محسن تنها جلوی همه بودیم.

طرف چپ که جبهه‌های عراق بود  همه‌اش روشن بود، هنوز منور خاموش نشده، منور دیگری می‌انداختند. از این جهت خیالمان راحت بود که به طرف جبهه‌های عراق نمی‌رویم

عده‌ای دیگر را دیدیم که به طرف ما می‌آمدند. آنها بی سیم را نیاورده بودند، ولی علم‌الهدی گویا یک آر. پی. جی. آورده بود. با آمدن آنها مقدار زیادی باز هم از آن منطقه جلوتر رفتیم تا رسیدیم پشت یک تپه خاک که تقریباً هفتاد الی هشتاد سانتی متر از زمین بلند بود و دیگر از آن جا به بعد هیچ خاکریزی وجود نداشت، هنگی پشت آن خاک مستقر شدیم. فاصله ما تا عراقی‌ها کم تر بود تا با نیروهای خودمان پشت تپه. شاهد آتش هر دو طرف بودیم، با چشم به خوبی آمبولانس عراقی‌ها را می‌دیدیم که در رفت و آمد بودند.

مقداری از موقعیت جبهه‌ها بگویم: ما صبح که نیروهای خودمان را دیدیم نیروها پشت سر هم و تقریباً‌ به فاصله پنجاه متر از یکدیگر مستقر بودند، ولی عراقی‌ها شاید در هر صد متر، یک تانک داشتند. از صبح ساعت 5/8 که درگیری آغاز شد، آتش نیروهای ما بسیار زیادتر از عراقی‌ها بود و همان ساعت‌های اول چند تانک آتش گرفته بود.

تا ظهر برتری با ما بود، ‌لیکن از بعد از ظهر آتش دشمن غلبه کرد و شلیک‌های آنها یک لحظه قطع نمی‌شد. دائم شلیک می‌کردند،‌ بعضی مواقع خودشان را هماهنگ نموده و در عرض ده ثانیه شاید متجاوز از پنجاه گلوله توپ به سمت نیروهای ما شلیک می‌کردند و یک دیوار از دود مقابل جبهه ما درست می‌شد به طوری که دیگر پشت سر جبهه ما پیدا نبود. این گونه اجرای آتش دو سه بار اتفاق افتاد. دامنه جنگ هم وسعت زیادی پیدا کرده بود به طوری که تا کیلومترها به طرف راست جاده جوفیر در جبهه عراق آتش رد و بدل می‌شد. به درستی معلوم بود که از صبح با تعداد کمی نیروها را مشغول نگه داشتند و از پشت، جبهه‌شان را تقویت کرده، نیروهای تازه نفس را در سمت راست جاده آرایش می‌دادند.

حدود ساعت چهار بعد از ظهر یکی از بچه‌ها متوجه تانک های دشمن شد که به طرف ما پیش می‌آمدند. حسین علم‌الهدی و محسن به ما گفتند: شما آر. پی. جی. ندارید، بروید که کشته می‌شوید. درست یادم نیست که خودش آر. پی. جی. داشت یا نه، خلاصه او ما را روانه کرد که در آن جا نمانیم و من در حالی که تپش قلبم شدید شده بود به اتفاق بقیه دولا‌دولا به طرف جبهه خودمان دویدیم. یکی از تانک‌های عراقی جلوتر از همه تانک‌ها پیش می‌آمد شاید پانصد متر جلوتر از بقیه بود. ما حدود صد متر بیشتر نرفته بودیم که برگشتیم پشت سر، بچه‌ها را ببینیم، دیدیم حسین یک گلوله آر. پی. جی. به طرف تانک شلیک کرد که حدود یک متر از بالای تانک رد شد دوباره آغاز به عقب نشینی کردیم بعد از حدود یک دقیقه دوباره پشت سرم را نگاه کردم که ببینم تانک‌ها تا کجا رسیده‌اند‌، دیدم بچه‌ها تانک جلویی را زدند بقیه تانک‌ها سر جایشان ماندند و جلو نیامدند. ما حدود سیصد متری به عقب برگشته بودیم، در آن جا دیده‌بان ارتش را دیدم که برای یکی از واحدهای توپخانه دیده‌بانی می‌کرد. ما همین که او را دیدیم خوشحال و مطمئن شدیم که اگر یک وقت خبری شد به وسیله بی سیم خبر می‌دهند. تانک‌های عراقی ایستاده بودند، در نتیجه ما هم پهلوی دیده‌بان ارتش نشستیم دیده‌بان در بی‌سیم می‌گفت دود‌‌زا بیندازید و آنها می‌گفتند نداریم، دوباره یک چیز دیگر گفت که بیندازید و آنها دوباره گفتند نداریم. دیده‌بان‌ها دو نفر بودند یکی بی‌سیم داشت و دیگری دستور می داد  در آخر گفت که سه گلوله بیندازید و آنها به گرای 210 شلیک کردند. دوباره تصحیح کرد که پانصد متر به راست دوباره سه گلوله با هم بفرستید. ما همان جا نشسته بودیم در این لحظه حاتمی که قبلاً از ما جدا شده بود برگشته و دنبال ما می‌گشت؛ به من که رسید نشست یک قوطی کنسرو غذا داد و گفت: می‌روم جلو برای بچه ها غذا ببرم. من گفتم تانک‌های عراقی داشتند می‌آمدند آنها به ما گفتند بروید و الان خودشان هم می‌آیند، تو نمی‌خواهد بروی. ولی او گفت بچه‌ها گرسنه هستند من می‌روم با آنها بر می‌گردم. برخاست و رفت.

صدای حرکت تانک‌های عراقی زیاد به گوش نمی‌رسید. بچه‌ها به همدیگر می‌گفتند: نکند ارتش دارد عقب نشینی می‌کند. بعضی دیگر می‌گفتند نه دارند تغییر موضع می‌دهند چون گرای تانک‌ها را عراقی‌ها به دست آورده‌اند، آنها هم تغییر موضع می‌دهند. ما پشت جاده همچنان نشسته بودیم که یکمرتبه صدایی شنیده شد به بچه‌ها گفتم: مثل این که هواپیمایی ندیدم. یک مرتبه دیدیم تانک‌های عراقی هستند که دارند با زاویه 45 نسبت به جاده جوفیر از طرف راست جاده (سمت هویزه) به سوی ارتش ما می‌آیند و این صدای تانک‌ها بوده که دارند به طور مایل به سمت آن تعداد از نیروهای ارتش که در امتداد جاده جوفیر بودند پیش می‌آمدند. فاصله ما با تانک‌ها کمتر از یک کیلومتر بود. یکدیگر را خبر کردیم که تانک‌های عراقی دارند پیش می‌آیند، برخیزید و برویم به طرف ارتش خودمان. همگی دولا‌دولا آغاز به فرار کردیم گلوله‌های توپ و شلیک مستقیم تانک بود که همین طور در هوا رفت و آمد می‌کردند. هم چنین، گلوله‌های سلاح‌های سبک و نیمه سنگین از جمله کالیبر 50 و کالیبر 75 پی در پی در اطراف ما صورت می‌کشید و رد و بدل می‌شد مشخص نبود که از کدام سمت گلوله می‌زنند؛ از همه سمت گلوله‌ها در رفت و آمد بود. ماا هم حدود هفتصد تا هشتصد متر که برگشتیم یک مرتبه احساس کردم که کتفم تکان خورد و درد گرفت، فهمیدم که تیر خوردم دستم را تکان دادم، دیم که تکان می‌خورد خوشحال شدم و دیگر معطل نماندم، با خود گفتم تند خودم را برسانم به ارتش تا با یک وسیله‌ای مرا ببرند بیمارستان. حدود دویست متر مانده بود که به نیروهای ارتش برسیم. دود آتش فضای منطقه را تار کرده بود.

اولین سری تانک‌های دشمن پیدا بود،‌حدود صد الی 150 متر جلو رفته، دیدیم بچه‌هایی که زودتر از من رسیده‌اند، سینه جاده دراز کشیده و دراند به تانک‌ها تیراندازی می‌کنند یک مرتبه سر من داد کشیدند که به خواب اینها عراقی اند. من هم فوری دراز کشیدم و دیدم که بله، سه تا از تانک‌های عراق آن طرف جاده ایستاده‌اند و اولین تانک آنها حدود سی متر از ما فاصله داشت ما هم از طرف جاده رو به روی آن دراز کشیده بودیم و تانک عراقی هم آن طرف جاده بود. اینها همان تانک‌هایی بودند که گفتم با زاویه 45 نسبت به امتداد جاده جلو می‌آیند. تانک‌هایی که هنوز در امتداد جاده قرار داشتند همان جا یک بار آغاز به پیشروی نموده بودند که علم‌الهدی یکی از آنها را زده بود، یعنی سمت چپ جاده جوفیر. از آن تعداد تانک‌هایی هم که از عراقی‌ها به جبهه ما رسیده بود رگبار قطع نمی‌شد به طوری که ما سرمان را نمی‌توانستیم بلند کنیم. از نیروهای خودمان هم هیچ خبری نبود تانک‌های سوخته و خراب را هم گذاشته و فرار کرده بودند.

ما محاصره شده بودیم هیچ راه فراری نداشتیم و هیچ کاری نمی‌توانستیم بکنیم. یکی از بچه‌ها آر. پی. جی. داشت. ولی گلوله آن را نداشت بچه‌ها باز ژ-3 و کلاس به تانک‌ها تیراندازی می‌کردند و مانع از آن می‌شدند که کسی سرش را از تانک در بیاورد. همگی ناامید بودیم حتی یک درصد هم امکان نجات به خودمان نمی‌دیدیم.

بچه‌ها هنوز داشتند از امتداد جاده که جلو رفته بودند بر می‌گشتند، عده‌ای دولا‌دولا و بیشتر سینه خیز داشتند می‌آمدند. هیچ کس نمی‌دانست چکار بکند، هیچ کاری هم نمی‌توانستند بکنند، همگی مرگ را چند قدمی خود می‌دیدند. کشته شدن برای من مهم نبود ولی این طور قتل عام شدن بدون این که بتوانیم هیچ ضربه‌ای به آنها بزنیم و حتی یکی از آنها را بکشیم، خودمان کشته شویم خیلی سخت و دردناک بود. در پناه جاده که خوابیده بودم دست در جیب‌های خود کرده و هر چه کارت و ورقه از سپاه پاسداران داشتم در آوردم و پاره‌پاره کردم و مقداری خاک روی آن ریختم.

همه آماده بودیم که تانک‌های عراقی از آن طرف جاده بیایند این طرف یا تسلیم می‌شدیم یا همه را به رگبار می‌بستند. هیچ‌گونه جان‌پناهی دیگر نداشتیم. در همان حال دیدم که دیده‌بان ارتش هم حدود دو سه متری من نشست و هی دارد فحش می‌دهد و می‌گوید چرا به من نگفتند و عقب نشینی کردند من که بی سیم داشتم چرا من را این طور گیر انداختند.

رگبار تانک‌ها قطع نمی‌شد بچه‌ها یکی‌یکی داشتند تیر می‌خوردند هر کدام یک جایی‌مان را گرفته بودیم و خودمان را در پناه جاده جلو می‌کشیدیم. خون از بدن بچه‌ها سرازیر بود ولی هنوز کسی از بچه‌ها شهید نشده بود. یکی از برادران به نام «خیر الله موسوی» که از تهران آمده بود در یک متری جلوی من بود و داشت به تانک‌ها تیراندازی می‌کرد،‌ناگهان یک تیر آمد و خورد به کلاهش و من که پشت سرش نشسته بودم، دیدم که عقب کلاه سوراخ شد و گلوله در رفت او کلاهش را برداشت و خون همین طور از سر و صورتش به روی لباس‌هایش می‌ریخت و هی می‌گفت: بچه‌ها من تیر خوردم دو سه بار تکرار کرد. تیر به پیشانیش خورده و از عقب سرش در آمده بود. حدود یک دقیقه‌ای پهلوی او بودم، هنوز داشت حرف می‌زد ولی زبانش گیر می‌کرد و می‌گفت بچه‌ها مرا هم با خود ببرید، نگذارید این جا بمانم.

هنوز در پناه جاده خوابیده بودیم و بچه‌ها سینه‌خیز جلو می‌آمدند، ‌در این حین مسعود انصاری هم داشت خودش را جلو می‌کشید. از او سراغ حسین و محسن و جمال را گرفتم و  او گفت آنها را به رگبار بستند و هر سه شهید شدند. علی حاتمی که از دانشجویان پیرو خط امام بود و رفته بود برای حسین و محسن و جمال غذا ببرد، داشت می‌آمد. نمی‌دانم او فهمیده بود که محاصره شده‌ایم و چه موقعیت داریم یا هنوز از اوضاع خبر نداشت. علی در امتداد جاده جلو می‌آمد. همین که به بچه‌ها رسید و دید همه بچه‌ها خوابیده‌اند و تانک عراقی آن طرف جاده است. بلافاصله راهش را کج کرد و به طرف جاده (مخالف هویزه) به راه افتاد و به طور مایل به طرف کرخه کور، سمت جلالیه می‌رفت. او نمی‌دانست که از این سمت به کجا سر در می‌آورد، در حقیقت هیچ کس نمی‌دانست و لیکن به علت این که سمت دیگر جاده تانک های عراقی وجود داشت و نیز در دو کیلومتری رو به‌روی ما هم در امتداد جوفیر بقیه تانک‌های عراقی داشتند پیش می‌آمدند، به ناچار علی در این سمت آغاز کرد به رفتن. من هم که کنار جاده افتاده و تیر خورده بودم بارها از خدا خواستم که نجاتمان بدهد.

هیچ راه چاره‌ای به نظر نمی‌آمد مرگ ما حتمی بود به بچه‌ها گفتم: «لااقل برخیزید خودمان را تسلیم کنیم». ولی هیچ راه چاره‌ای به نظر نمی‌آمد مرگ ما حتمی بود. به بچه‌ها گفتم «لااقل برخیزید خودمان را تسلیم کنیم» ولی هیچ کدام از آنها جوابی ندادند

آنها هیچ کدام جوابی ندادند.

ساعت حدود 5 الی 5/5 عصر بود و هوا داشت رو به تاریکی می‌رفت شاید نیم ساعت به اذان مغرب مانده بود. دلم می‌خواست در یک لحظه هوا تاریک می‌شد تا از دست عراقی ها فرار کنیم ولی غیر ممکن بود. بچه‌ها همگی از راه رسیده و در پشت جاده خوابیده بودند و نمی‌دانستند چکار بکنند؛ تا جایی که علی حاتمی(از دانشجویان خط امام) از راه رسید. تمام این جریان‌ها از لحظه‌ای که تیر خوردم و آمدم و دیدم تانک‌های عراقی سر راه ما هستند تا لحظه‌ای که علی حاتمی رسید و به طرف چپ راه افتاد که برود در مدت شاید پنج الی شش دقیقه روی داده بود.

در هر صورت علی به راه افتاد نزدیک‌ترین تانکی را که گفتم حدود سی متر از ما فاصله داشت آن طرف دو تانک دیگر ایستاده بود در نتیجه فاصله اولین تانک تا جای ما حدود هفتاد الی هشتاد متر بود. علی که راه افتاد من هی داد زدم: بخواب می‌زنند. وضع طوری بود که اگر از پشت جاده بر می‌خواستیم هیچ گونه پناهگاهی دیگر وجود نداشت که مانع از تیر خوردن بشود. سه چهار نفر دیگر برخاستند و دنبال او به راه افتادند. همه از روی ناامید بلند می‌‌شدند و راه می‌افتادند. همه از روی ناامیدی بلند می‌شدند و راه می‌افتادند وضع طوری بود که در یک ثانیه چندین صدای گلوله می‌آمد. بچه‌ها کم‌کم همه رفتند و فقط ما دوازده نفر هم چنان سینه جاده افتاده بودیم و هی می‌گفتیم که ما را هم ببرند یکی بیاد مرا هم بگیره و ببره، ‌ولی هیچ کس گوش نمی‌داد.

خیر الله موسوی که حدود دو دقیقه قبل تیر به سرش خورده هنوز زنده بود. همه رفته بودند و آخرین نفری که رفت محمد فاضل یکی دیگر از دانشجویان خط امام بود.

او داشت با دو نفر دیگر می‌رفت حدود سی متر رفته بود و دیگر کسی از سینه جاده برنخاست. هر کس یک جایش را گرفته بد و از درد می‌نالید، من که تیر به کتفم خورده بود می‌توانستم راه بروم ولی جرات نداشتم از سینه جاده بلند شوم. بالاخره اسلحه ژ-3 را برداشتم و روی دوش طرف راست گذاشته به راه افتادم همین که راه افتادم صدای بچه‌های کنار سینه جاده دو مرتبه بلند شد: برادر کمکمان کن مار را هم با خودت ببر. این کلمات را به هر کس راه می‌افتاد می‌گفتیم و حلاا نوبت من دشه بود که به من بگویند: برادر کمک کن. من با آن وضعی که داشتم هیچ گونه کمکی نمی‌توانستم به هیچ‌کس بکنم. در ثانی هیچ کس امید نداشت که لااقل پنج متر برود و تیر نخورد لذا هیچ کس زخمی‌ها را بر نمی‌داشت که مبادا کسی زیر رگبار بیشتر معطل شود؛ ثالثاً زخمی را بر دارد و کجا ببرد؟ کسی جایی را بلد نبود،‌نیروی خودی هم به چشم نمی‌خورد که بخواهد در آن مهلکه مجروح را بردارد. آنجا شاید اگر برادر تنی انسان روی زمین می‌افتاد برادرش او را می‌گذاشت و لااقل جان خود ار نجات می‌داد. حال پیش خود حساب می‌کنم که حسین علم‌الهدی و محسن غدیریان و جمال که در پشت آن تپه ماندند و ما را روانه کردند که ما نمانیم آنها چه کسانی بودند و ما چه افرادی هستیم.

داشتیم در راه می‌رفتیم که رگبارهای دشمن هم چنان کار می‌کرد. صدای رگبارها که نزدیک می‌شد خود را روی زمین می‌انداختیم و همین که بر‌می خاستیم دوباره برویم، دو سه نفر دیگر بلند نمی‌شدند تیر خورده بودند از آنها می‌گذشتیم و آنها هم طبق معمول تقاضای کمک می‌کردند ولی هیچ کس نمی‌ایستاد  و من آخرین نفر بودم که از این زخمی‌ها رد می‌شدم. هر لحظه انتظار می‌کشیدیم که گلوله‌ای بخوریم مرتب گلوله‌های خمسه‌خمسه به ما می‌زدند. گلوله‌های خمسه‌خسمه هر ثانیه یکی می‌افتاد. همین که یک سری می‌ریختند دوباره پنجاه متر بالاتر را می‌زدند و همین طور دشت را به رگبار کشیده بودند.

به طرف راست جاده هم رگبارها می‌آمدند صدای رگبارهای که نزدیک می‌شد و صدای خمسه‌خمسه که می‌آمد همه خودمان را روی زمین می‌انداختیم رگبار که تمام می‌شد و گلوله توپ در اطراف به زمین می‌خورد، صبر می‌کردیم تا ترکش‌های آنها رد شوند. سپس بر می‌خاستیم و به راه رفتن ادامه می‌دادیم. یادم هست که 100 الی 150 متر راه رفته بودیم. یکی از برادران که 25 سال داشت در حدود بیست مری جلوتر از من می‌رفت ناگهان صدای فرود آمدن خمسه‌خمسه که شتابان هوا را می‌شکافت در منطقه پیچید من به سرعت خوابیدم او هم خوابید، دو سه نفر هم جلوتر از او راه می‌رفتند گلوله وسط ما افتاد ولی به او نزدیک تر بود، لحظه‌ای صبر کردیم و برخاستیم راه‌افتادیم؛ در راه دیدیم که او دارد می‌غلطد با خود فکر کردم که حتماً می خواهد به جای سینه خیزی با غلطیدن خود را از رگبار دشمن نجات دهد ولی دوباره با خود گفتم مگر چقدر می‌تواند بغلطد و بلند نشود به او که رسیدم صورتش خون‌آلود و از بدنش خون می‌آمد؛ در خون خود غلط می‌خورد او هم می‌گفت برادر کمک کن. در این حال از خدا خواستم که بتوانم به او کمک کنم ولی امکان نداشت.

افرادی که مجروح شده بودنند و توان حرکت نداشتند مجبور بودند همان جا بمانند آنها فزون بر تقاضای کمک به طور لفظی با نگاهشان هم خواستار کمک بودند. وقتی ما را می‌دیدند که داریم به آنها می‌رسیم امیدوار می‌شدند، ‌اما وقتی بدون امکان انجام کمکی از آنها رد می‌شدیم نگاه نومیدانه شان ما را همراهی می‌کرد. خیلی از برادران مجروح می‌توانستند زنده بمانند چون مثلاً تیر به پایشان خورده بود و مردنی نبودند. ما همچنان جلو می‌رفتیم بچه‌ها همه از من جلوتر بودند و من هم مرتب داد می‌زدم که بلکه یکی از آنها بایستد تا با هم برویم. من به علت این که تیر خورده بودم و شانه‌ام به شدت درد می‌کرد و نمی‌توانستم تند راه بروم از همه عقب تر بودم؛ فاصله نزدیک‌ترین افراد به من متجاوز از صد متر بود.

من از وقتی که در محاصره افتادم و تیر خوردم لبانم خشک شده بود و احساس می‌کردم که مثل آتش داغ شده‌ام ،‌ بدنم خیس عرقش شده بود، خیلی سعی می‌کردم که آب دهانم را فرو بدهم، ‌ولی آب وجود نداشت انگار یک هفته بود که آب نخورده بودم در قمقمه‌ هم آبی نبود. در حالی بودم که احساس می‌کرد ما اسلحه و فانوسقه متجاوز از پنجاه کیلو بر من فشار می‌آورد. چند بار تصمیم گرفتنم اسلحه را بیندازم که راحت راه بروم ولی با خودم می‌گفتم مال بیت‌المال است و مدیون می‌شوم. هوا رو به تاریکی (اذان مغرب) بود، نه آبادی دیده می‌شد و نه درختی بچه‌ها هم که از همه جلوتر از من رفته بودند با خود فکر می‌کردم که ممکن است شب در بیابان گرگی ،‌ سگی یا حیوانی درنده به من حمله کند و یا این که در تاریکی شب، طرف جبهه عراق بروم، لااقل خشابهایم باشد و بتوانیم مقداری مقاومت کنم. خلاصه دوباره راه افتادم تا الان حدود 150 متر آمده بودم. از آنجایی که در پشت جاده موضع گرفته بودیم و برخاستیم راه افتادیم باید حدود چهارصد متر می‌رفتیم تا به خاکریزی و سنگرهایی می‌رسیدیم ما اگر می‌توانستیم به این سنگرها برسیم لااقل از رگبار مسلسل‌های دشمن در امان بودیم. هر چه به سنگرها نزدیک تر می‌شدم بیشتر امیدوار می‌شدم و از خدا می خواستم که این آخرین لحظات تیر نخوردم. بالاخره به سنگرها رسیدم و از خاکریز بالا رفتم  سپس آن طرف خاکریز قرار گرفتم. هنوز باورم نمی‌شد که چطور من جان سالم به در بردم.

بچه‌ها صد متری از من جلوتر بودند و هوا هم روی به تاریکی می‌رفت، می‌ترسیدم که در تاریک بچه‌ها را گم کنم خیلی داد زدم بالاخره یکی از بچه‌ها به نام مسعود انصاری ایستاد و من به او رسیدم چفیه‌ای داشت به دستم پیچید و با هم رفتیم. از علی حاتمی سراغ می‌گرفتم، گفت: علی از ما جدا شد و با محمد فاضل و چند نفر دیگر از طرف دیگر رفتند و گفتند از این طرف که ما می‌رویم به نیروهای ارتش می‌رسیم. ولی من در اصفهان بودم که خبر پیدا کردم علی شهید شده است.

بعداً دوباره که به سوسنگرد برگشتم و از مسعود سراغ علی حاتمی را گرفتم گفت: علی همان موقع تیر خورد هنوز به سنگرها نرسیده بودیم ک یک تیر به سرش خورد و افتاد. هم چنین محمد فاضل که تیر به شکمش خورد.

در هر صورت آن شب حدود یک ساعت راه رفتیم تا به کرخه کور رسیدیم. ارتش پس از عقب نشینی آنجا مستقر شده بود. هر چه سراغ گرفتیم نه یک‌ آمبولانسی وجود داشت نه یک خودرو نه کی جیپ که زخمی‌ها را ببرند. هر چه بیشتر جلو می‌رفتیم هیچ خودرویی وجود نداشت. از روی پلی که عراقی‌ها روی کرخه کور زده بودند گذشتیم، کنار آن پل جاده‌ای بود که یکی گفت جاده جلالیه است، ولی از هر کس دیگر که می‌پرسیدیم می‌گفت نمی‌دانم. بالاخره مسعود به من گفت: «نمی‌شود که تو تا صبح این‌جا بمانی و خون از بدنت برود، اگر می‌توانی راه بیایی بیا تا برویم بالاخره به یک جایی می‌رسیم». راه افتادیم. حدود یک ساعت رفتیم، طرف چپ ما جبهه‌های عراق بود که همه‌اش روشن بود هنوز خاموش نشده منور دیگری می‌انداختند. از این جهت خیالمان راحت بود که به طرف جبهه‌های عراق نمی‌رویم، ولی می‌ترسیدیم که به گروه کمین عراق در این بیابان برخورد کنیم؛ زیرا آنها دوربین مادون قرمز داشتند.

در همین حین، صدایی شنیدم ،‌ چند نفر فارسی حرف می‌زدند. آنها هم گروه دیگری بودند که به فرماندهی کریم پیش رفته و محاصره شده بودند تا این که بعد از دادن چندین شهید توانسته بودند فرار کنند و دو نفر زخمی را که می‌توانستند  راه بروند- نیز با خودشان بیاورند. یکی از آنها از بچه‌های اصفهان بود.

شب آنها را نزدیک کرخه کور دیدیم، چند نفر از بچه‌های اصفهان هم با آن گروه بودند همدیگر را از صدا می‌شناختیم و ما نزد آنها می‌رفتیم. می‌گفتند که به وسیله بی‌سیم‌ تماس گرفته‌ایم و گویا توپخانه‌ همدان این نزدیکی‌ها مستقر است. حدود ده دقیقه دیگر راه می رفتیم گویا بچه‌ها منطقه را می‌شناختند، از طرف راست جاده وارد دشت خاکی شدیم، پس از طی مسافتی حدود صد متر به محل استقرار توپخانه همدان رسیدیم. ساعت حدود هشت صبح بود...

نظرات ()
مهدی دانایی فرد ۱۳۸٧/۱٢/٢٩

آخرین مطالب ارسالی
نفاق
چند معجزه از امام جواد
شناخت اجمالی حجر بن عدی کندی
معناى مودّت اهل بیت (ع ) و دلیل لزوم آن
امامت روح اسلام است
احادیث وجوب ترس از خدا
عوامل ورود به بهشت
در هر سرزمینى قبرى خواهد بود
گریه بر شهید
عضو شو n96 جایزه بگیر
درباره وب
علم الهدی

آمار کاربران
 
چه کسانی به ما لینک دادند؟

نوسندگان


لینک دوستان

بخش ویژه


صفحه اصلي  |  آرشیو |  لینکستان  |  تماس با ما




 Design By ParsTheme & Publish By ParsTheme


www.rapfa.com

قالب وبلاگ

Free Template Blog

قالب بلاگفا

قالب پرشین بلاگ